บันทึกใหม่ อีกรอบละกัน

สวัสดีชาว ได

หนิงห่างหายไปนาน หลายอย่าง มากมาย ที่ผ่านมาในชีวิต

และไม่รู้ด้วยว่า ห่างหายจากไดอะรี นี่นานเท่าไหร่ รู้เพียงว่า ได้แต่อ่านไดฯ คนอื่นๆๆ

แต่วันนี้ ขอกลับมาเป็นแฟนไดฯ อีกครั้ง

**************************************************

ช่วงที่ผ่านมา หายไป ก้อเพราะว่า ท้องลูกคนที่ 2 น้องดีแล้นท์ ตอนนี้ ได้ เกือบๆๆ 4เดือนแล้ว

แหมม ช่างไวจริงๆๆเลยเน๊อะ กะช่วงที่ผ่านมาก้อมีความความสุขดี น้องโปรดี้ คนโต ตอนนี้ก้อจะ 3 ขวบแล้วอ่ะช่างพูด มากกกกกกกก บางวันก้อ ทำให้เราปวดหัว แต่ ก้อคงไม่เยอะเท่ากะ ความสุขที่ได้รับ จากโปรดี้ ส่วน คนอื่นๆๆเช่น คุณสามีอันเป็นที่รัก ก้อ สบายดี ยังคงดีกะเราเสมอ

และนี่ที่เป็นสาเหตุของการกลับมา บันทึกเรื่องราว แห่งความสุข ของครอบครัวเล็กๆๆของเรา ผ่านไดฯแห่งนี้ ผ่านชีวิตมาจะ 28 ปี ในเดือนหน้านี้ มีลูกชายที่ น่ารักสองคน ปีเตอร์ก้อยังคงเป็นคนที่แสนดีของพวกเรา เช่นเคย ผู้หญิง ที่เกิดมาจะปฏิเสธไม่ได้หรอกนะว่า จุดมุ่งหมายของการมีชีวิต อย่างน้อย ส่วนหนึ่งของชีวิต คือได้เจอคู่ครองที่ดีๆๆสักคน ถึงแม้คนๆนั้น จะให้เราได้ เท่าที่เขาจะเป็นแต่ สิ่งสำคัญที่สุดที่อยากเจอ คือ คนดี มีน้ำใจ อบอุ่น หนิงรู้สึกโชคดี เมื่อย้อนไป 5 ปีที่แล้ว ช่างเป็นความโชคดีของ ตัวเองเสียเหลือเกิน คิดย้อนหลังในสมัยเมื่อเรายังไม่เจอ ปีเตอร์ หรือเหตุการณ์ที่ผ่านมา ช่างเป็นประสบการณ์เสียดี ไม่ดี น้ำตา รอยยิ้ม เหล่า นั้น มันคือ ช่วงหนึ่งของชีวิต ที่ทำให้เรารู้สึกว่า บางที มันเป็นสิ่งทำให้เราเตือนใจได้ ว่า ทำไม เราทำแบบนั้น หรือบางที ก้อเป็นสิ่งที่บอกเราได้ ว่า เราผ่านมันมาได้ เราเก่งจัง หรือหลายๆๆอย่าง ที่คิดว่า บางที อาจจะตลกด้วยซ้ำไปว่า นั่นหรือ ที่เราทำ

แต่ ณ วันนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดของ ชีวิตของตัวเอง คือการ มีครอบครัวที่ดี และวันนี้ ชีวิตนี้ ภูมิใจ เสียที่สุด ของที่ชีวิต ที่เกิด มาแล้วมาเจอในสิ่งที่เป็นอยู่ ทุกวันนี้ การได้ เห็นรอยยิ้ม ของลูกๆๆ ช่างวิเศษ เสีย จริง การที่ ตอนเย็น ได้เห็นปีเตอร์ เดินเข้ามาบ้าน แล้ว หนิง ทำกับข้าวรอ มันเป็นอะไรที่สุดของชีวิต ที่ เราไม่ต้องการ ไร นอกจากสิ่งนี้ หลักๆๆทุกวันนี้ คือเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้าน และทำกับข้าว ดูแลในยามที่ ทุกๆคนพร้อมหน้าพร้อมตากัน และสิ่งสำคัญที่สุด คือ ได้ดูแล แม่ของตัวเอง ไปในตัวด้วย และอีกไม่นานเกินรอ เราก้อจะได้ดูแล พ่ออีกคน

บางทีระยะเวลา ไกล บ้าน ก้อทำให้เรารู้สึกว่า เรายังทำหน้าที่ลูกของพ่อกะแม่ ได้ไม่เท่าไหร่นัก (เพราะ เราก้อมีหน้าที่หลักที่ต้องดูแล ครอบครัวของเราเอง) แต่นั่นคือ สัจธรรมของชีวิตที่ จะต้องเป็นไป คือ พ่อแม่ดูแลลูก แล้วพอลูกโต เขาก้อมีชีวิต และครอบครัว ที่ ต้องดูแล ต่อ ไป และอีกไม่นาน ลูกชายทั้งสองของหนิงก้อคงเป็นแบบนั้น เราเข้าใจ ดี ...แต่อย่างน้อยๆๆพ่อกะแม่ เราก้อให้เขาได้เต็มที่ในสิ่งที่ลูกคนหนึ่ง สามารถให้พ่อกะแม่ได้

*******************************************

เราจะดูแลกันและกัน ฉันขอสัญญา เธอมีค่าที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยพบเจอ

สุขใดจะเท่าการมีคนเข้าใจ หรือครอบครัวสุขใจ นั่นคือกำไรของชีวิต

ขอเล่าย้อนกลับไปเมื่อ 4 เดือนก่อนละกัน

ว่า ได้ คลอดน้องดีแล้นท์ ในวันที่ 1 เมษายน พอดี ดีแล้นท์ เขาเลี้ยงง่ายมาก ส่วน น้องโปรดี้ก้อรักน้องสุดๆๆ ไม่เคย อิจฉา แถมใช้อะไรก้อได้ เห่อน้องมากเสียจริงๆๆ

น้องดีแล้นท์ อายุ 1 วันจ๊ะ

อิอิ ภาพใหญ่เกิน ไม่เป็นไรหรอกเน๊อะ ให้ดูกันชัดๆ ไปเลย

สุดท้าย แต่ไม่ท้ายสุด

ไดฯแห่งนี้ คงเป็นเพื่อน หนิงตลอดไปสำหรับ การ เขียน ระบาย ต่างๆๆที่ อยากจะเขียน

ขอบคุณสำหรับ มิตรภาพแห่งไดฯ แห่งนี้ที่จะเกิดขึ้น มิตรภาพที่ผ่านเข้ามาอ่านในสิ่งที่หนิงเขียน แล้วรู้สึกอยากเป็นมิตรโดยส่งผ่านเม้นท์ ดีๆๆมาถึงกัน แต่ ถ้า ในสิ่งที่หนิง เขียน อาจจะไม่โดนใจ ใครหลายคน ก้อขอให้อ่าน แล้ว ผ่านไป โดยที่ เรารู้สึกว่า ไม่ต้องการเม้นท์ มาถึงเจ้าของไดฯแห่งนี้ เจ้าของไดฯแห่งนี้ มีแต่ความยินดี สำหรับคนที่หยิบยื่นความรู้สึกดีๆๆให้กัน

สวัสดีจ๊ะ